خانه / اخبار کانون / در مواجهه با سیل شیراز – یادداشت شماره ۱

در مواجهه با سیل شیراز – یادداشت شماره ۱

🔸 در مواقع بحران چگونه مؤثّر کمک کنیم؟

سیل ویرانگر است؛ و خانه و شهرمان را به ساعتی می تواند درهم بکوبد. اما ویرانگرتر از سیل زوال عزت نفس و احساس کرامت انسانی است. ویرانگرتر از سیل ترویج فرهنگ «گیرنده- بودن» به جای «مولّد- بودن» است.

روزهای سیل روزهای سختی برای همه ما بوده است. ترس، اضطراب، غم. یأسی که می تواند در دل و جان ما خانه کند. با این همه روزهای سیل روزهای جوانه زدن مهر و نوع دوستی هم بوده است. تلاش برای همیاری، همدلی و نیک خواهی. امّا این ها اگر جامه ای از عقلانیت و آگاهی برخود نپوشند می توانند نتایجی نامطلوب و دور از انتظار در پی آورند.

این روزها در کنار همه ی اهتمام های نیک خواهانه، کودکانی را دیده ام که از پی اتومبیل ها می دوند، یکدیگر را هل می دهند و اصرار و التماس می کنند برای طلب نانی، میوه ای یا بطری آبی، دریغ که نه به سان نیازی جدی، که همچون یک بازی؛ آنچه که رفته رفته به عادتی بدل می شود.

این روزها کودکانی را دیده ام که بی توجّهِ ما به تجربه ی دشوار آنان از سیل و «اختلال پس از سانحه»، در کنار اتومبیل ها و زیر سایه ی لبخند رضایتمندانه ی ما، سرگرم اند به انتخاب بین لباسهای مندرس؛ حالی که بی جامه نمانده اند.

این روزها زنانی را دیده ام که در توصیف حال و روز و وضعیت شان اغراق می کنند و خلاف واقع می گویند تا پتو یا تکه نانی بیش تر دریافت کنند؛ حالی که بدتر از سرما و گرسنگی زوال ارزش های اخلاقی است.

این روزها جدل و نزاع بین مردم بر سر دریافت کالاها  زیاد به چشم می آید.

این روزها نارضایتی برخی از اهالی از این که به دیده رحم نگریسته می شوند بسیار است.

چه کسی می تواند انگیزه ی انسان دوستانه و نیک خواهانه ی مردمی که می خواهند یاریگر باشند و قدری از آلام را بکاهند مورد پرسش قرار دهد؟!

 آنچه مورد پرسش است انگیزه ی یاری رسانندگان نیست؛ بلکه تلاش هایی است که در غیاب سنجیدگی های لازم و دانش سودمند عواقبی غیرعمد و نامطلوب را می آفریند.

نیک خواهی یعنی مراقبت از امید و عزّت نفس. یعنی تلاش برای رشد ارزش های اخلاقی. یعنی پاسداشت کرامت انسانی.

🔸 اقدامات ما مؤثرتر خواهند بود وقتی که بدانیم:

🔹 بسیاری از اقلام رسیده به منطقه ضرورتاً نیاز مردم آسیب دیده نیست؛ و در شرایطی با فرهنگ و سبک زندگی ساکنین مطابقت ندارد.( ر.ک. به نمونه ارسال لباس های غیرکردی به منطقه کرمانشاه در واقعه زلزله)

🔹 به گروه های فعال، باتجربه و محلّی در سعدی بپیوندیم و از طریق آن ها نیازها و نحوه ی کمک رسانی ها را دنبال کنیم.

گروه هایی که سابقه فعالیت در منطقه را دارند بیش از سایرین، اقتضائات و هندسه ی اجتماعی منطقه را می شناسند و می توانند در بازسازی مؤثر و کاهش اتلاف منابع و نیروها تأثیرگذار باشند.

🔹 به گروه های فعال و محلّی در سعدی بپیوندیم و از آن ها بخواهیم با ایجاد شبکه های اجرایی و تقسیم مسئولیّت، از موازی کاری بکاهند و به منظور هم افزایی هرچه بیشتر امکانات، تجربیات و برنامه هایشان را با دیگر گروه ها به اشتراک و نقد بگذارند.

🔹 در هر کمکی، که به هرنهادی می کنیم از رویکرد آنها پرسش کنیم. از آنها بپرسیم چگونه و از چه طریقی نیازها را تشخیص می دهند، و برنامه ی عملی آنها برای مراقبت از امید، عزت نفس و بهره گیری از ظرفیت های محلی چیست و در این زمینه ها چه تجربیات و بازخوردهایی دارند.

🔹 مطالبه گری از نهادهای مسئول مرتبط با بحران را فراموش نکنیم.

🔹 درمورد نتایج اقدامات محتملِ خود و دیگران گفت وگو کنیم، بخوانیم و منتقد و نقدپذیر باشیم.

🔹 ارتقاء دانش و نگرش را به یاد داشته باشیم. گاهی بسیاری از ما در اقدامات نیک خواهانه، و به عنوان افرادی دلسوز نتایج اقداماتمان را صرفاً با میزان رضایتمندی درونی خودمان از عمل، زمانی که صرف آن کرده ایم و میزان پاداش یا ثواب آن می سنجیم و نه از طریق مزایا و نتایجی که «درواقع» دریافت شده و محقق گردیده است.

🔹 اگرچه حل بحران اقدامات عاجل را می طلبد،لیکن به راه حلهای کوتاه مدت بسنده نکنیم وراه حلهای بلند مدت و پیشگیرانه را به سرعت آغاز کنیم.

🔹 به یادداشته باشیم آنچه در شرایط رنج، دشواری و کاستی بر سایر چیزها متقدّم است تأکید بر توانایی مردم در بازسازی خود است. این امر با آگاهی، و یافتن ظرفیت های فردی و گروهی همان کسانی محقّق می شود که درمانده انگاشته می شوند. و دستمایه ی آنان برای تحقق این امر، حفظ امید، احساس خویش کارآمدی و مراقبت از عزت نفس و احساس کرامت مندی است.

بنی آدم اعضای یک پیکرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار

مهرمان را از هر گزندی بپیراییم و بی قراری مان را برای همدلی و همیاری، با اندیشه از نتایج اقدامات مان و مراقبت از امید و عزت نفس اعتلا بخشیم.

پاسخی بگذارید